Onderaan het log staat een update! (2)
Gisteren is Nessie door een auto aangereden.
Wij zaten nietsvermoedend thuis koffie te drinken toen we werden gebeld door een dierenarts uit Mijdrecht. Of het klopte dat wij de eigenaren van Nessie waren....
Dan slaat de schrik om je hart! We hadden haar een uur daarvoor nog in de achtertuin gezien....
Het is al even geleden dat ik dit log bijgehouden heb, maar misschien weten jullie het nog wel. Nessie, de kleinste van het nest, ons kleine zwarte beertje dat we niet weg konden doen maar zelf wilden houden omdat we er straal verliefd op waren geworden. Hieronder is ze twee weken oud.
De dierenarts vertelde dat Nessie was aangereden, maar dat het best redelijk met haar ging. Ze had verwondingen aan haar koppie, maar was bij kennis en kon enigszins lopen, maar leek wel een beetje een shock te hebben. We konden haar twee uur later halen, want ze wou eerst even aanzien of er nog complicaties op zouden treden.
Ze was aangereden op een drukke weg hierachter waar een aarden wal en een sloot tussen ligt, dus waar wij nooit verwacht hadden dat ze zou komen. Zij zelf denk ik ook niet, want zo'n drukke straat over willen steken moet volgens ons toch veroorzaakt zijn door paniek of verwarring. (misschien opgejaagd?)
De auto die haar aanreed is gewoon doorgereden! Gelukkig zat er een auto achter waar wel echte dierenliefhebbers in zaten. Dat zijn echt helden voor ons geworden!!
Hij is uitgestapt om naar Nessie te gaan kijken. Nessie probeerde op te staan en weg te lopen maar viel steeds om. Ze was duidelijk haar richting kwijt. Toen heeft hij haar in zijn auto gelegd en is naar een dierenarts gereden. Maar het was zaterdag en die was dicht. Toen heeft hij zijn vriendin gebeld en deze heeft eerst de dierenambulance gelbeld maar die hadden geen tijd (---) (moest even denken aan alle negatieve verhalen op het log Scoobyenco over de dierenambulance). Daarna heeft ze snel uitgezocht waar de dienstdoende dierenarts zat. Dat was in Mijdrecht, zo'n 26 km verderop. Zonder te aarzelen zijn ze daar heen gereden. Pas daar kwamen ze er dankzij de chip achter wie de eigenaar was en hoorden wij het hele verhaal. We zijn deze mensen zo ontzettend dankbaar dat ze ons meisje hebben gered! Je moet er niet aan denken wat er zou zijn gebeurd als Nessie daar gewond was achter gelaten. Gezien het feit dat ze zwaar gedesoriënteerd was zou ze heel goed weer de weg op kunnen zijn gegaan en nog eens aangereden worden. Of mogelijk was ze overleden aan de shock ergens onder de struiken en hadden wij nooit meer geweten waar ze gebleven was.
Inmiddels is Nessie thuis en ligt ze bij te komen van haar avontuur. Ze is erg sloom en ligt vooral te slapen. Ook is ze erg bang en op haar hoede voor Hamish en Mara. Ze kruipt het liefts onder de openhaard, waar we een kussentje, wat eten en een bak voor haar hebben neergezet. Ze lijkt zich daar veilig te voelen. Sinds gistermiddag heeft ze slechts enkele stappen gelopen en het lijkt of ze mank loopt, of dat ze duizelig is.
Ze lijkt in ieder geval een flinke hersenschudding te hebben. Of haar pootjes helemaal goed zijn, daar twijfel ik nog een beetje aan, maar dat kan ook komen door de duizeligheid. Wel spint ze als je haar aait.
Vanmorgen bewoog ze weer een beetje meer "katachtig" (van die rek en strek bewegingen met de pootjes, en mooi opkrullen als je gaat liggen). Ook heeft ze inmiddels wat gegeten en gedronken en is op de bak geweest, dat zijn op zich goede tekenen. Ik heb speciaal 'recoveryvoer' meegenomen bij de dierenarts, want met al die wondjes in haar gezicht kan het wel eens pijnlijk zijn om te eten. Je ziet het op de foto niet zo goed, maar behalve die wond boven haar oog heeft ze wondjes op haar wangen en is haar lip en neus ook iets beschadigd.
Het ziet er in ieder geval niet zo mooi meer uit als op bovenstaande eerdere foto. Maar het belangrijkste is dat ze er zo snel mogelijk geen last meer van heeft.
Het lijkt dus allemaal erg mee te vallen, al ben ik er nog niet helemaal gerust op. Op zich is het denk ik normaal dat je met een hersenschudding erg moe en traag bent, maar we hopen toch snel de eerste signalen van meer activiteit te zien.
Tegelijk realiseren we ons hoe ontzettend veel geluk bij een ongeluk we hebben gehad. Als de bestuurder van de achterliggende auto niet had opgetreden zoals hij (en ook zijn vriendin) hebben gedaan hadden we waarschijnlijk geen Nessie meer gehad. Wat ons betreft zijn zij de helden van Maarssen!!!
Hopelijk duurt het niet lang meer voordat we onze kleine meid weer met de zelfde brutale blik op de pergola zien zitten als hierboven!
groetjes van
Hamish, Mara, Nessie &
Marina
Update:
Het is nu woensdag en Nessie heeft eindelijk gepoepd. Dat betekent dus dat dat goed gaat. Ook haar achterpootjes staan niet meer wijd dus ik denk dat ik vandaag niet naar de dierenarts hoef. Ik ga nog even een dagje door met dat laxeermiddel (had DA geadviseerd) maar het ziet er naar uit dat het weer helemaal goed komt. Ze heeft de hele nacht bij mij op bed geslapen en normaal wil ze dat niet omdat ik nogal bewegelijk slaap, maar kennelijk heeft ze dus geen pijn of angst meer voor onverwachte bewegingen. Ze wil heel graag naar buiten maar dat wou ik nog maar even een paar dagen uitstellen. Wel ben ik even met haar aan het tuigje naar buiten geweest en toen klom ze gelijk op de schutting, dus dat lukt haar ook al. Toen ze klein was (kleinste van het nest) was het al een vechtertje en dat is ze dus nog steeds.
Hartelijk dank voor jullie reacties en een knuffel van Nessie!
Sinds dit weekend komt Nessie weer buiten (al vind ik het nog doodeng, ze zat er al 3 dagen om te zeuren) Ik had gepland om haar naar buiten te laten als ik vrij was zodat ik haar in de gaten kon houden. Ze wist niet hoe snel ze naar buiten moest komen, maar toen ze eenmaal buiten was merkte ik wel dat ze banger is geworden. Ze is heel erg op haar hoede en verlaat de tuin (nog) niet (daar ben ik niet rouwig om). Ze doet het verder prima maar is wel angstiger geworden. Donderdag waren haar " helden" even op bezoek maar daar was ze heel angstig voor, terwijl ze altijd een allemans vriendje was. Eerst dacht ik nog dat ze misschien een associatie had van hun stemmen met het ongeluk, maar gisteravond hadden we andere visite en ook daar was ze heel angstig voor. Ze heeft denk ik gewoon een klein traumatje aan het gebeurde overgehouden en dat is ook niet gek. Zal wel slijten op termijn denk ik. Maar verder gaat het dus weer helemaal goed met onze kleine meid, dankzij een geluksengeltje en een stel echte dierenvrienden! | 
Heel veel geluk ook voor jou lieve Fianna in je nieuwe huisje! 
de laatste keer op de paal, de laatste keer in de tuin, en..... de laatste keer op schoot....
